امشب ديوار به جاي مانده در اوارم دلتنگم و در اتاق خود,مي بارم امشب كه تمام اسمان تاريك است بيش از همه ستاره ها,بيدارم

 دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه ی دیروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم ، آرام برایت بگویم و بگریم ، در آن لحظات شانه های تو کجا بود ؟ برای شکستن من یه اخم کافیه ... نیازی به فریادت نیست //واسه اشک ریختنم سکوت تو کافیه ... نیازی به قهر نیست //برای مردنم حرف رفتنت کافیه ... نیازی به انجامش نیست

 بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید

 نه از خاکم ،
نه از بادم ،
نه در بندم ،
نه آزادم ,
نه من ليلاترين مجنون ،
نه شيرينم ،
نه فرهادم ,
نه از آتش ,
نه از برگم ,
نه از کوهم ,
نه از سنگم ,
فقط مثل تو مسکينم ، فقط مثل تو دلتنگم...

تو فراموش نکن گرچه آن روز گذشت... که تو رفتي و هنوز... مانده برگشتن تو...  من فراموش نکردم غم آن لحظه سرد ديدنو رفتن تو

مثل درخت باش که در تهاجم پاییز هرچه بدهد روح زندگی را برای خودش نگه میدارد

عشق، عشق می آفریند؛
عشق، زندگی می بخشد؛
زندگی، رنج به همراه دارد؛
رنج، دلشوره می آفریند؛
دلشوره، جرات می بخشد؛
جرات، اعتماد به همراه دارد؛
اعتماد، امید می آفریند؛
امید، زندگی می بخشد؛
زندگی، عشق می آفریند؛
عشق، عشق می آفریند

): دیدمت یک شب به دریا خیره بودی تا سحر/ کاش دریای تو بودم دل به دریا میزدی